Powstania śląskie stanowią trzy konflikty zbrojne, które miały miejsce na Górnym Śląsku w latach 1919-1921 między ludnością polską i niemiecką. Te wydarzenia wpłynęły na ostateczny kształt mapy II Rzeczypospolitej. 

Pierwsze Powstanie śląskie miało miejsce od 16 do 24 sierpnia 1919 roku. Jego wybuch był spowodowany aresztowaniem śląskich przywódców Polskiej Organizacji Wojskowej oraz narastającym niezadowoleniem z terroru i represji niemieckich wśród ludności polskiej. Konflikt zakończył się szybko, głównie z powodu braku przygotowania strony polskiej oraz niewystarczającej ilości amunicji, co skłoniło komendanta Alfonsa Zgrzebnioka do zaprzestania walk.

Drugie Powstanie śląskie trwało od 19/20 sierpnia do 25 sierpnia 1920 roku i było skierowane przeciwko niemieckiej dominacji w administracji prowincji oraz w celu zapewnienia bezpieczeństwa dla ludności polskojęzycznej. W przeciwieństwie do poprzedniego, było to dobrze zorganizowane działanie, poprzedzone strajkiem generalnym i podjętym wezwaniem do walki przez Wojciecha Korfantego. Głównym celem było wyparcie niemieckiej Policji Bezpieczeństwa z obszaru plebiscytowego, co zostało osiągnięte, a powstanie zakończyło się sukcesem dla Polaków.

Trzecie Powstanie śląskie miało miejsce od 2/3 maja do 5 lipca 1921 roku. Było to zaplanowane już przed plebiscytem na Górnym Śląsku, jako reakcja na możliwe zwycięstwo zwolenników pozostawienia regionu w granicach Niemiec. Pod wodzą Wojciecha Korfantego, powstanie miało na celu poprawę niekorzystnego wyniku plebiscytu dla Polaków. Walki miały cztery fazy, a ich rezultatem było powiększenie obszaru przyznawanego Polsce, włącznie z Katowicami, oraz uzyskanie znaczącej części przemysłu i surowców mineralnych, co miało kluczowe znaczenie dla gospodarki II Rzeczypospolitej.